کلاغی که با من دمساز باشد

به از شاهین و کبک و باز باشد

هر آن ویرانه ای که دل بگــیرد

به از اسطنبول و شــیراز باشد

  .-----------------------------------------------------------------------------------------

.غریبیرفتن از جور ستم به

.فریبی  ونیزه خوردن از سخن به

.اینگه امروز بنده مرخصی دارم ولی  افسوس که کجا بروم وبا که درد ودل کنم تنهای خسته شودام دلم بغض گرفته نمی دونم خدایا تنها راهی که یا فتم از خودم یک جیز های بنویسم با وجودی که حالم خوب نیست ونمی توانم بروم بیرون حتی تمرین ویک نرمشی کنم نمی دانم خدایا تا چند این درد را تحمل کنم

.

.دور برم خیلی هم شلوغ است ولی هم زبونی خودم کسی نیست

.

.روزگار است یا که بخت وتقدیر است

.نمی دانم خودم گردام با خودام

.یا که بدبختی روزگار کشنده مرا به غربت

.

.بدبختی روزگار ولی گو اقبال که گیرد دست خسته من

.

.از این اقبال که من دارم خدایا

....نه شب خواب ونه روز ارام خدایا

.

...............به درد غصه غم رفت عمر عبدی

.

.

..............................به درد بی درمان بسوزد جان عبدی

.

.

.

.امید وارم از بیشگاه منان که انشالله سالی بر از سر سبزی وخوش گامی را برای سایر  هموطنانم در هر کجا ی  که هستند

بیروز وموافق باشند

                                             زمن خونین دلی ودیدتر نیست

کسی از حال دردم من خبر نیست

                                             شب عید است همه شادان وخندان

                                      شب عید است من حیران و سر گردان

سر کارم شب وروزی ندارم

          انیس ویار دلسوزی ندارم

همه در عیش ونوش وبای کوبی

       شده غربت بلای جان عبدی

  /

                                  به تنهای گذشت عمر عبدی

بغربت عید ونوروزی ندارم

یا مایم که رنگ ساز جهانیم

چرا هستیم همه رنگ

   به جند روزی که مهمان جهانیم

 فللک بهر من  یک سر نوشت ساخت

که هر در میزنم گویند غریبی

 غریبی را بمن در سر نوشت ساخت

ندارم جاری وعمرم تباه شد

که غم رفیق وهمدمم شد

نگشت این دل فارغ از غم

ببندم دیددام از دار فانی 

      در انجا درد ام یک درد باشد

عذاب کردش این دنیا باشد 

        نچندان درد که در دنیا باشد

تقدیم بتــو  عـشـق  من         

                   نیست بهانه ای که من وفادار باشم

در ره عشق جانان خود بوفادارباشم 

                                      مخلص یاری باشم که  زوفایم

انجنان  باشدکه من نباشم

که بر سوزش قلبم سازشی باشد

گر جانم به تب اید   //مرهمی باشد 

        به راه خرابات خاکم کنید 

                                مریزی بر گورم جز شراب

نیاری در ماتمم جز رباب

ولیکن بشرطی که در مرگ من

                                   ننالد   بجز مطرب وتار زن

                           همه شب نماز کردن        

همه سال  حج نمودن               سفر  حجاز کردن 

ز مدینه تا به کعبه  سر وپا برهنه  رفتن

                             دو لب از   برای لبیک به وظیفه بازکردن 

به  خدا  که هیجکس    را  ثمر انقدر نبخشد

       /// که   برای   نا امیدی ///             //// در بسته باز کردن////

بنده  بتاریخ  ۱۸/۱۰/۲۰۰۷ در دبی بیمارستان ایرانی مراجعه کردام بعلت

ناراحتی که داشته ام  وهمیشه سر درد می گرفته ام عملی سر کنم

وبدون اینکه کسی همراهم باشد وتنهااااا بودام بعد ا. اینکه عملی تمام شود ودکتور ازادام کرد نتوانستم که رانندگی بکنم  دلم به حال خودم سوخت که با وجود این همه کس واهل وطایفه واشنا که دارم ولی در همجین ساعتی کسی همرا هم نبودکه یاریم دهد   کسی برسان حال ما نیست در این غریبی  

در بسترغم چشم به  راهت شده ام

این را تو بدان اگر بمیرم روزی

مسئول تویی که من فدایت شده ام

نشد روزی که من دل شاد باشم

در این 

گوشه غربت تنها باشم                                 

شب وروزم یکی باشد

مونس ورفیقم غم باشد

نشد روزی که دل فارغ از غم باشد

 که ناگسان                 گسند وما اوریم

ولكن من الصعب ان ينس

نفساسكنت نفسه

من خوذم را گم کردام تا چند  حیران باشم خدایا

تا چند تنها در این گوشه غربت بسوزم وبسازم

که به کیمیای نطر مگر .مس قلب تیره طلا کنی

یمن از عقیق تو ایتی. چمن از رخ تو روایتی        شکر از لب تو حکایتی.

اگرش چو غنچه تو واکنی        ===بنما زلب تو  تکلمی

بنما چو غنچه تبسمی===به تکلمی وتبسمی همه دردها تو دوا کنی

توشه سریر ولایتی تومه منیر هدایتی

           چه شود گهی به عنایتی نظری به سوی گداکنی

تو به شهر علم نبی دری

   تو زانبیا همه برتری=تو غضنفری وتو صفدری چو میان معرکه جا کنی

تو زنی به دوش نبی قدم فکنی بتان همه از حرم

حرم از وجود تو محترم ز صفا صفا  تو صفا کنی

تو مراد من    تو نجات من به ممات من  به حیات من 

چه زیان برم چه ضرر کنم  تو بر اوری وعطا کنی

بنگر وفائی با خطا. همه حرف او بود از خدا

که مباد دست وی از رجا   زعطای خویش  رها کنی   

چتن ای دل که دایم نا باکامی

چتن ای دل تو مرغی بی پرو بال

نچیدی دانه و دایم به دامی

                           که دیگر حرفی از  دلبر نگوید

که دیگر یاری ودلداری دل نخواهد

                             بسوزد تک وتنهای به غربت

که همه رنکند ویک رنکی دلی نیست

گر بیش منی نه  با منی در یمنی

من باتو چه سازم ای نگار یمنی

خود در عجبم که من توام  یاتو منی

کلید اسمان در هقی کیست

به یک مجلس نشستن باب  فرزند

پدر سی ساله فرزند صدبیست

ما سینه از او نمی خراشیم

ما خوبی او به خلق گویم

تا هر دو دروغ گفته باشیم

 به غربت روزگار من بسر شود .                        خودم در دام وبی حاصل گزاشتم

که هیچ روزی را بکام دل ندیدام.                       به درد غم وتنهای گز شت عمر  عبدی

.                           از این بخت وتقدیر که دارد عبدی

 به غربت روزگار من بسر شود .                        خودم در دام وبی حاصل گزاشتم

که هیچ روزی را بکام دل ندیدام.                       به درد غم وتنهای گز شت عمر  عبدی

.                           از این بخت وتقدیر که دارد عبدی